Deze blog
had eerst de titel “Alles moet maar kunnen”, maar de titel was te
cynisch naar m’n zin en met dit inzicht veranderde tegelijk mijn richting van
schrijven.

Dus,…andere
koers, nieuwe kansen.

Werkzaam in
een veld waarin de hond, gelukkig, een
belangrijkere plaats inneemt in onze wereld maak ik me tegelijk, reuze zorgen
over die plaats.

Waarom?

Zoals al
eerder kenbaar gemaakt: de vraag om hulphonden groeit en blijft groeien. Fijn, als je in dit werkveld zit, zou je
kunnen concluderen. Maar,..geloof ‘t of niet: nee, niet altijd even fijn en
vooral steeds zorgelijker.

Want werkend
in een nog onontgonnen veld voor wat betreft bewijs of effect lijken steeds
meer snelverdieners in te springen op een succesverhaal zonder begin of eind
met twee slachtoffers als uitkomst: de kwetsbare mens en de onbeschermde hond.

Kan de hond
van betekenis zijn voor de psychisch kwetsbare mens? Ja.

Is alles
maakbaar of oplosbaar?

Nee!

Dagelijks
beantwoord ik vragen over de wat de hulphond kan betekenen.

In diezelfde
gesprekken weerleg ik vooral verwachtingen. Over het kunnen keren van
emotionele uitbarstingen, over de hond die mensen zomaar weer aan het werk of
aan de opleiding krijgt, in ingewikkelde sociale situaties kan helpen in contact
met andere mensen, meerdere kinderen tegelijk kan ondersteunen, over honden die
zelfstandig kunnen acteren in situaties waarin mensen zichzelf verliezen.

Nemen we de
hond te serieus?

Nee.

De hond is
een zeer knap, intelligent, zelfstandig wezen. Een wezen dat het leven benadert
volgens haar eigen oorsprong en genetische blauwdruk. Een wezen ook dat
verrassend kan verschillen, maar vooral lijken op ons qua leerstijlen en coping
strategies. De hond is een wezen dat in onze sociale context ons nodig heeft om
zich te kunnen verhouden tot ingewikkelde situaties met andere mensen, honden
en andere uitdagingen.

De hond
verdient een autonome positie waarin hij beschermd wordt door ons en waarin
hij, werkend of niet, kan bouwen op de mens.

Nemen we de
hond te serieus?

Nee.

We nemen de
hond wellicht al een tijdje niet serieus genoeg meer.