Als het welzijn van de hond in het geding is, als teamtraining en/of de carriére als hulphond niet verstandig is omdat de eigenheid of het (lichamelijk) welbevinden van de hond ter discussie komt te staan, dien je te stoppen.
Dit gebeurt, gelukkig, zelden.
Helaas was het bij team Layka wel het geval.
Een heerlijke hond, een fijn gezin, een mooi teamtrainingstraject waarbij de dingen anders liepen dan we allemaal hoopten.
Het gezin schreef een prachtig verhaal als afscheid:

“In 2013 kwam Layka in ons leven en met name in het leven van Lars, een pracht ventje met klassiek Autisme. Een husky als huisdier……de opvoeding: streng maar rechtvaardig en uiteraard er is maar 1 baas!! Omdat ik qua werk mezelf ook dagelijks bezig houdt met de begeleiding van kinderen met vormen van autisme, lees ik aardig wat af. Zo kwam ik op de site van Hulphonden voor Autisme……zou het mogelijk zijn??? De kennismaking en test …..spannend, maar wat deed Jennifer dat leuk, het resultaat: Layka is geschikt!! Stapje voor stapje zijn we dit traject ingegaan en ondanks het feit dat wij soms van mening waren dat het maar kleine stapjes waren, steeds weer de geruststellende bevestiging van Jennifer : ze doen het geweldig!! Lars, maar ook de andere kinderen raakten steeds meer en meer vertrouwd met de rol die Layka zou gaan vervullen. Ook op dat vlak een pluim voor de trainster. Stapje voor stapje werkten we richting dat ene doel; Layka ter begeleiding en ondersteuning van Lars, de praktische zaken: heupen, ogen en de verplichte castratie allemaal vlekkeloos verlopen,de handvatten die ons gegeven werden: doelgericht maar altijd met het oog op het welzijn van Layka. Dan in de loop van 2015…Layka’s rechterachterpoot staat wat naar buiten….training on hold en de medische mallemolen in: patella luxatie!!! Het verhaal wat daarna volgt kent nog een tweede operatie en geduld, heeeeeel veel geduld, maar voorop het welzijn van Layka!!! Na een periode van 6 maanden met gerichte revalidatie kwamen we op het punt waarop Layka hersteld was: Jennifer durfde de training weer op te pakken, maar voor haar stond voorop: Als Layka hierbij tekenen vertoond van pijn etc, stoppen we onmiddellijk. Dit is een aantal maanden erg goed gegaan en langzaam maar zeker kwamen we weer in het juiste ritme….April dit jaar zagen we weer een kleine afwijking: haar bespiering rondom de patella kwam van zo ver terug dat er toch weer wat ruimte ontstaan was. We moesten een beslissing nemen: aanvullend revalideren of een grote operatie? Het eerste: minst belastend voor Layka en gaat het goed dan zouden we dit altijd moeten blijven monitoren, het tweede: Geen problemen meer maar wel een gefixeerde achterpoot….. In beide gevallen waren zowel wij , de dierenartsen , maar ook Jennifer het met elkaar eens. We gaan bij het vervolgen van de training na revalidatie ( minimaal weer 3 maanden) NIET meer in het belang van Layka handelen, iets wat we ook zeer zeker niet willen…. We hebben om die reden besloten om het traject te stoppen en Layka, Layka te laten zijn: af en toe een clown, maar een lot uit de loterij!! Wij kijken terug op een traject, een traject wat niet af is, maar waarin we allemaal veel geleerd hebben, over Layka, over Lars en zeer zeker over Hulphonden voor Autisme.
Jennifer dank je wel voor je steun, toeverlaat en adviezen in de training en begeleiding van Layka, ook nu profiteren we daar zeer zeker heel erg van.
Voor eenieder die kijkt met achterliggend een soortgelijk verhaal ( Hulphond voor Autisme).
Een 10 met een griffel voor jullie Jennifer!!
Groet, Rianne, Lars en de rest van de familie, een poot en dikke knipoog van Layka!!”