“Kunnen
wij een hulphond krijgen om ons kind tot rust te brengen? Is een hulphond voor mij, met al mijn angsten en boosheid een oplossing?”

Deze
vraag krijgen wij per mail en/of telefoon wekelijks tientallen keren.

Ik
hoop dat ik middels deze blog meer daarover kan uitleggen.

In
een lineaire, directieve reactie is het antwoord simpel, namelijk: NEE.

In
een meer genuanceerd antwoord is het:
Ja, eventueel, mits,..en maar,….

De
hond is een wezen dat zich door miljoenen jaren heeft ontwikkeld tot
samenwerkende partner van de mens, tot vriend, compaan in ons dagelijks
leven. De hond is tevens een zeer
harmonieus wezen, dat,- in de regel-, niet zal kiezen voor een stress,- en/of
conflictsituatie. De hond confronteren
met een emotioneel stressvolle situatie leidt tot een intern conflict bij de
hond zelf. Oftewel: ben je boos, agressief
of op een andere wijze emotioneel geladen zal de hond van nature het hazenpad
kiezen en wachten tot het gevaar geweken is.

Als
we, in het geval van een persoon of (pittiger) een gezin met emotioneel geladen
personen (om welke reden dan ook) kiezen voor het samenleven met een hond,
dienen we ons bewust te zijn van het welzijn van die hond. Hem/haar te
beschermen tegen menselijke emoties en uitbarstingen.

En,…
waar mensen verwachten dat honden menselijke “buien” zullen kunnen
oplossen, komen alle partijen bedrogen uit, want dit zal niet gebeuren tenzij
we bereid zijn de hond geweld aan te doen.

De
hond wil graag met ons samenwerken en zal, vanuit die motivatie, zelfs vaak
taken uitvoeren die van hem gevraagd worden. Maar de ethische vraag is dan
direct: “Moeten we dit vragen van de hond?”

Mijn
antwoord is: “Nee!”

De
hond in zijn uniciteit, met al zijn kwaliteiten verdient bescherming, gezonde
introspectie van de mens en daarmee ook de erkenning van zijn wezen.

En dus dienen we te erkennen dat mensentaken bij mensen horen.

Maar
waar ligt dan de kracht tussen mens en (hulp-)hond?

Heel
“simpel”: bij de mens en zijn verantwoordelijkheden!

De
hulphond kan van grote meerwaarde zijn als de kracht van de hond gezien,
geaccepteerd en vooral begrensd wordt.

Daar
waar de hond wordt gezien als laatste redmiddel, klakkeloos wordt aanbevolen
door onwetende hulpverleners, artsen of “uitbehandelde” kwetsbare
mensen, is het mooie, maar tegelijk weerloze hondenwezen NIET de oplossing!