Door: Jelien Lammers – Boel Bewust & Jennifer de Jongh – Hulphonden voor
Autisme
.

Regelmatig
zoeken we elkaar op om onze gedachten over nieuwsberichten te laten gaan, over
cases waarin we twijfelen aan het welzijn van de hond of over ingewikkelde
dilemma’s die we tegenkomen.

Zo ook
een ochtend, enige dagen geleden, tijdens de koffie, achter de laptop hadden we
een mooi gesprek dat is blijven hangen en waarin we onze gedachten graag willen
delen met jullie. We kwamen aan de praat over de ‘nieuwste soort’ therapiehond,
een pup die opgeleid wordt tot troosthond.

(Her)ontdekking.
En onze gedachten gingen al gauw uit naar het dier waarin we de groei en genezing hebben ontdekt. Of eigenlijk hebben we het dier hérontdekt. Want van een van oorsprong agrarisch land
waarin vele gezinnen letterlijk tussen
de koeien sliepen, zijn we geëvolueerd (lees vervreemd) naar levens ver van dieren af, naar een maatschappij waarin melk uit de fabriek komt.

Maar de
herontdekking lijkt een feit. En deze op het oog positieve ontwikkeling van het
dier terug tussen de mensen heeft een aantal zeer bedenkelijke keerzijdes. Want de hond is “hot”, multi
inzetbaar en ondersteunend bij de meest uiteenlopende problemen, zoals
stagnaties in ontwikkeling, fysieke problemen, mentale hiaten zoals ook nu weer
bleek bij het thema rouw.


De
belangrijkste vragen.
Eén van
de belangrijkste en tevens moeilijkste vragen die wij elkaar stellen is die
vanuit het ethische perspectief. Heeft een hond zelfbeschikkingsrecht? Vindt de
hond het wel leuk om met ons samen te werken en hoe controleren we dat? In
hoeverre respecteren we autonomie en de motivatie van de hond? En wat is vanuit
de hond gezien de meerwaarde van het bijdragen in het rouwproces?

In
hoeverre mag de hond nog hond zijn?

Maar
deze vraag gesteld vanuit het perspectief van ons als mens biedt ons de
volgende overpeinzing:

In
hoeverre mag de mens nog mens zijn?

In
hoeverre mogen we rouwen, boos zijn, onnoemelijk verdrietig zijn of juist
verstillen? Wat maakt dat een hond dit leed moet verzachten? En als er al iets
te verzachten zou moeten zijn, waarom doet de- al dan niet professionele- mens
dit niet zelf? Een hond die troost kan bieden?
Ja, natuurlijk kan dit. We kennen allemaal wel een moment dat je
huisdier aaien of even naast elkaar zitten kan voorzien in je behoefte je hoofd
te laten hangen. Maar dit zijn honden die in hetzelfde systeem zitten als de
rouwende personen. We kennen zelf de gevoelens als we naar een condoleance
gaan, zelfs van iemand die we niet zo goed kennen voelen we het verdriet en de
impact van de nabestaanden om ons heen. Aangezien we weten dat honden zo
feilloos onze emoties kunnen voelen, is het voor te stellen hoe zwaar dit moet
zijn voor de hond…

Onvoorwaardelijke
liefde.
We horen
vaak: “De kracht van de hond is zijn onvoorwaardelijke liefde”, maar
is dit niet eigenlijk een vorm van projectie?
Hoe zit het met de onvoorwaardelijke acceptatie van onszelf, van onze
eigen feilbaarheden? Hoe onvoorwaardelijk durven we te zijn naar onszelf en
onze medemens? Laten we vanuit onze rol als verantwoordelijke volwassenen regie
nemen en houden over eigen emoties en beperkingen.

“De
hond, onze redder”, ….wij hopen het niet. Voor je het weet gaat dit
prachtige wezen eraan ten onder.