Blog Image

Hulphonden voor Autisme

Is een hulphond de ultieme oplossing?

Honden Posted on Tue, September 19, 2017 17:13:11

“Kunnen
wij een hulphond krijgen om ons kind tot rust te brengen? Is een hulphond voor mij, met al mijn angsten en boosheid een oplossing?”

Deze
vraag krijgen wij per mail en/of telefoon wekelijks tientallen keren.

Ik
hoop dat ik middels deze blog meer daarover kan uitleggen.

In
een lineaire, directieve reactie is het antwoord simpel, namelijk: NEE.

In
een meer genuanceerd antwoord is het:
Ja, eventueel, mits,..en maar,….

De
hond is een wezen dat zich door miljoenen jaren heeft ontwikkeld tot
samenwerkende partner van de mens, tot vriend, compaan in ons dagelijks
leven. De hond is tevens een zeer
harmonieus wezen, dat,- in de regel-, niet zal kiezen voor een stress,- en/of
conflictsituatie. De hond confronteren
met een emotioneel stressvolle situatie leidt tot een intern conflict bij de
hond zelf. Oftewel: ben je boos, agressief
of op een andere wijze emotioneel geladen zal de hond van nature het hazenpad
kiezen en wachten tot het gevaar geweken is.

Als
we, in het geval van een persoon of (pittiger) een gezin met emotioneel geladen
personen (om welke reden dan ook) kiezen voor het samenleven met een hond,
dienen we ons bewust te zijn van het welzijn van die hond. Hem/haar te
beschermen tegen menselijke emoties en uitbarstingen.

En,…
waar mensen verwachten dat honden menselijke “buien” zullen kunnen
oplossen, komen alle partijen bedrogen uit, want dit zal niet gebeuren tenzij
we bereid zijn de hond geweld aan te doen.

De
hond wil graag met ons samenwerken en zal, vanuit die motivatie, zelfs vaak
taken uitvoeren die van hem gevraagd worden. Maar de ethische vraag is dan
direct: “Moeten we dit vragen van de hond?”

Mijn
antwoord is: “Nee!”

De
hond in zijn uniciteit, met al zijn kwaliteiten verdient bescherming, gezonde
introspectie van de mens en daarmee ook de erkenning van zijn wezen.

En dus dienen we te erkennen dat mensentaken bij mensen horen.

Maar
waar ligt dan de kracht tussen mens en (hulp-)hond?

Heel
“simpel”: bij de mens en zijn verantwoordelijkheden!

De
hulphond kan van grote meerwaarde zijn als de kracht van de hond gezien,
geaccepteerd en vooral begrensd wordt.

Daar
waar de hond wordt gezien als laatste redmiddel, klakkeloos wordt aanbevolen
door onwetende hulpverleners, artsen of “uitbehandelde” kwetsbare
mensen, is het mooie, maar tegelijk weerloze hondenwezen NIET de oplossing!



Nemen we de hond te serieus?

Honden Posted on Wed, February 15, 2017 18:59:02

Deze blog
had eerst de titel “Alles moet maar kunnen”, maar de titel was te
cynisch naar m’n zin en met dit inzicht veranderde tegelijk mijn richting van
schrijven.

Dus,…andere
koers, nieuwe kansen.

Werkzaam in
een veld waarin de hond, gelukkig, een
belangrijkere plaats inneemt in onze wereld maak ik me tegelijk, reuze zorgen
over die plaats.

Waarom?

Zoals al
eerder kenbaar gemaakt: de vraag om hulphonden groeit en blijft groeien. Fijn, als je in dit werkveld zit, zou je
kunnen concluderen. Maar,..geloof ‘t of niet: nee, niet altijd even fijn en
vooral steeds zorgelijker.

Want werkend
in een nog onontgonnen veld voor wat betreft bewijs of effect lijken steeds
meer snelverdieners in te springen op een succesverhaal zonder begin of eind
met twee slachtoffers als uitkomst: de kwetsbare mens en de onbeschermde hond.

Kan de hond
van betekenis zijn voor de psychisch kwetsbare mens? Ja.

Is alles
maakbaar of oplosbaar?

Nee!

Dagelijks
beantwoord ik vragen over de wat de hulphond kan betekenen.

In diezelfde
gesprekken weerleg ik vooral verwachtingen. Over het kunnen keren van
emotionele uitbarstingen, over de hond die mensen zomaar weer aan het werk of
aan de opleiding krijgt, in ingewikkelde sociale situaties kan helpen in contact
met andere mensen, meerdere kinderen tegelijk kan ondersteunen, over honden die
zelfstandig kunnen acteren in situaties waarin mensen zichzelf verliezen.

Nemen we de
hond te serieus?

Nee.

De hond is
een zeer knap, intelligent, zelfstandig wezen. Een wezen dat het leven benadert
volgens haar eigen oorsprong en genetische blauwdruk. Een wezen ook dat
verrassend kan verschillen, maar vooral lijken op ons qua leerstijlen en coping
strategies. De hond is een wezen dat in onze sociale context ons nodig heeft om
zich te kunnen verhouden tot ingewikkelde situaties met andere mensen, honden
en andere uitdagingen.

De hond
verdient een autonome positie waarin hij beschermd wordt door ons en waarin
hij, werkend of niet, kan bouwen op de mens.

Nemen we de
hond te serieus?

Nee.

We nemen de
hond wellicht al een tijdje niet serieus genoeg meer.



Afscheid,…

Honden Posted on Tue, August 16, 2016 16:55:24

Als het welzijn van de hond in het geding is, als teamtraining en/of de carriére als hulphond niet verstandig is omdat de eigenheid of het (lichamelijk) welbevinden van de hond ter discussie komt te staan, dien je te stoppen.
Dit gebeurt, gelukkig, zelden.
Helaas was het bij team Layka wel het geval.
Een heerlijke hond, een fijn gezin, een mooi teamtrainingstraject waarbij de dingen anders liepen dan we allemaal hoopten.
Het gezin schreef een prachtig verhaal als afscheid:

“In 2013 kwam Layka in ons leven en met name in het leven van Lars, een pracht ventje met klassiek Autisme. Een husky als huisdier……de opvoeding: streng maar rechtvaardig en uiteraard er is maar 1 baas!! Omdat ik qua werk mezelf ook dagelijks bezig houdt met de begeleiding van kinderen met vormen van autisme, lees ik aardig wat af. Zo kwam ik op de site van Hulphonden voor Autisme……zou het mogelijk zijn??? De kennismaking en test …..spannend, maar wat deed Jennifer dat leuk, het resultaat: Layka is geschikt!! Stapje voor stapje zijn we dit traject ingegaan en ondanks het feit dat wij soms van mening waren dat het maar kleine stapjes waren, steeds weer de geruststellende bevestiging van Jennifer : ze doen het geweldig!! Lars, maar ook de andere kinderen raakten steeds meer en meer vertrouwd met de rol die Layka zou gaan vervullen. Ook op dat vlak een pluim voor de trainster. Stapje voor stapje werkten we richting dat ene doel; Layka ter begeleiding en ondersteuning van Lars, de praktische zaken: heupen, ogen en de verplichte castratie allemaal vlekkeloos verlopen,de handvatten die ons gegeven werden: doelgericht maar altijd met het oog op het welzijn van Layka. Dan in de loop van 2015…Layka’s rechterachterpoot staat wat naar buiten….training on hold en de medische mallemolen in: patella luxatie!!! Het verhaal wat daarna volgt kent nog een tweede operatie en geduld, heeeeeel veel geduld, maar voorop het welzijn van Layka!!! Na een periode van 6 maanden met gerichte revalidatie kwamen we op het punt waarop Layka hersteld was: Jennifer durfde de training weer op te pakken, maar voor haar stond voorop: Als Layka hierbij tekenen vertoond van pijn etc, stoppen we onmiddellijk. Dit is een aantal maanden erg goed gegaan en langzaam maar zeker kwamen we weer in het juiste ritme….April dit jaar zagen we weer een kleine afwijking: haar bespiering rondom de patella kwam van zo ver terug dat er toch weer wat ruimte ontstaan was. We moesten een beslissing nemen: aanvullend revalideren of een grote operatie? Het eerste: minst belastend voor Layka en gaat het goed dan zouden we dit altijd moeten blijven monitoren, het tweede: Geen problemen meer maar wel een gefixeerde achterpoot….. In beide gevallen waren zowel wij , de dierenartsen , maar ook Jennifer het met elkaar eens. We gaan bij het vervolgen van de training na revalidatie ( minimaal weer 3 maanden) NIET meer in het belang van Layka handelen, iets wat we ook zeer zeker niet willen…. We hebben om die reden besloten om het traject te stoppen en Layka, Layka te laten zijn: af en toe een clown, maar een lot uit de loterij!! Wij kijken terug op een traject, een traject wat niet af is, maar waarin we allemaal veel geleerd hebben, over Layka, over Lars en zeer zeker over Hulphonden voor Autisme.
Jennifer dank je wel voor je steun, toeverlaat en adviezen in de training en begeleiding van Layka, ook nu profiteren we daar zeer zeker heel erg van.
Voor eenieder die kijkt met achterliggend een soortgelijk verhaal ( Hulphond voor Autisme).
Een 10 met een griffel voor jullie Jennifer!!
Groet, Rianne, Lars en de rest van de familie, een poot en dikke knipoog van Layka!!”



De hond, onze redder?

Honden Posted on Sun, August 07, 2016 18:55:37

Door: Jelien Lammers – Boel Bewust & Jennifer de Jongh – Hulphonden voor
Autisme
.

Regelmatig
zoeken we elkaar op om onze gedachten over nieuwsberichten te laten gaan, over
cases waarin we twijfelen aan het welzijn van de hond of over ingewikkelde
dilemma’s die we tegenkomen.

Zo ook
een ochtend, enige dagen geleden, tijdens de koffie, achter de laptop hadden we
een mooi gesprek dat is blijven hangen en waarin we onze gedachten graag willen
delen met jullie. We kwamen aan de praat over de ‘nieuwste soort’ therapiehond,
een pup die opgeleid wordt tot troosthond.

(Her)ontdekking.
En onze gedachten gingen al gauw uit naar het dier waarin we de groei en genezing hebben ontdekt. Of eigenlijk hebben we het dier hérontdekt. Want van een van oorsprong agrarisch land
waarin vele gezinnen letterlijk tussen
de koeien sliepen, zijn we geëvolueerd (lees vervreemd) naar levens ver van dieren af, naar een maatschappij waarin melk uit de fabriek komt.

Maar de
herontdekking lijkt een feit. En deze op het oog positieve ontwikkeling van het
dier terug tussen de mensen heeft een aantal zeer bedenkelijke keerzijdes. Want de hond is “hot”, multi
inzetbaar en ondersteunend bij de meest uiteenlopende problemen, zoals
stagnaties in ontwikkeling, fysieke problemen, mentale hiaten zoals ook nu weer
bleek bij het thema rouw.


De
belangrijkste vragen.
Eén van
de belangrijkste en tevens moeilijkste vragen die wij elkaar stellen is die
vanuit het ethische perspectief. Heeft een hond zelfbeschikkingsrecht? Vindt de
hond het wel leuk om met ons samen te werken en hoe controleren we dat? In
hoeverre respecteren we autonomie en de motivatie van de hond? En wat is vanuit
de hond gezien de meerwaarde van het bijdragen in het rouwproces?

In
hoeverre mag de hond nog hond zijn?

Maar
deze vraag gesteld vanuit het perspectief van ons als mens biedt ons de
volgende overpeinzing:

In
hoeverre mag de mens nog mens zijn?

In
hoeverre mogen we rouwen, boos zijn, onnoemelijk verdrietig zijn of juist
verstillen? Wat maakt dat een hond dit leed moet verzachten? En als er al iets
te verzachten zou moeten zijn, waarom doet de- al dan niet professionele- mens
dit niet zelf? Een hond die troost kan bieden?
Ja, natuurlijk kan dit. We kennen allemaal wel een moment dat je
huisdier aaien of even naast elkaar zitten kan voorzien in je behoefte je hoofd
te laten hangen. Maar dit zijn honden die in hetzelfde systeem zitten als de
rouwende personen. We kennen zelf de gevoelens als we naar een condoleance
gaan, zelfs van iemand die we niet zo goed kennen voelen we het verdriet en de
impact van de nabestaanden om ons heen. Aangezien we weten dat honden zo
feilloos onze emoties kunnen voelen, is het voor te stellen hoe zwaar dit moet
zijn voor de hond…

Onvoorwaardelijke
liefde.
We horen
vaak: “De kracht van de hond is zijn onvoorwaardelijke liefde”, maar
is dit niet eigenlijk een vorm van projectie?
Hoe zit het met de onvoorwaardelijke acceptatie van onszelf, van onze
eigen feilbaarheden? Hoe onvoorwaardelijk durven we te zijn naar onszelf en
onze medemens? Laten we vanuit onze rol als verantwoordelijke volwassenen regie
nemen en houden over eigen emoties en beperkingen.

“De
hond, onze redder”, ….wij hopen het niet. Voor je het weet gaat dit
prachtige wezen eraan ten onder.



Inclusie

Maatschappij Posted on Thu, July 14, 2016 19:58:51

Vandaag is het VN verdrag voor de rechten van de mens van
kracht geworden in Nederland. Het
verdrag was al wettelijk aangenomen, maar vanaf vandaag in praktijk bekrachtigd.
Dit verdrag staat onder andere voor inclusie.

Inclusie is de insluiting van achtergestelde groepen op
basis van gelijkwaardige rechten en plichten en staat vooral voor integratie
van de beperkte mens.

In praktijk betekent het voor de teams van Hulphonden voor
Autisme dat de assistentiehond niet langer geweigerd mag worden in openbare
gelegenheden in brede zin.

Da’s prettig en broodnodig want de assistentiehond is, in onder meer mobiliteit en de sociale cirkel, een noodzakelijke
ondersteuning.

De assistentiehond voor mensen met een psychische beperking
verdient nog veel meer bekendheid, en voor de ge-team-trainde
assistentiehond geldt dit in het bijzonder. De
eigenaren van deze honden kampen met veel lastige vragen en onbegrip. Allereerst roept het beeld van een schijnbaar
gezond, ziende, goed fysiek functionerende persoon vragen op.

Team Sam heeft vrij toegang tot een winkel van hun keuze.

“Waar is deze hond voor?”,
“Wanneer gaat de
hond naar zijn definitieve plek?”, zijn terugkerende vragen.
Confronterende en soms pijnlijke vragen, die
lang niet altijd beantwoord kunnen worden. Want: waarom zou je moeten uitleggen wat je beperking is?
Maar ook: hoe
leg je uit dat je je eigen hond opleidt en waarvoor je hem zo keihard nodig
hebt?

Als begeleider word ook ik dagelijks geconfronteerd met dit
soort heikele momenten.
Zo sta ik bijvoorbeeld regelmatig aan kassa’s tijdens winkeltraining met teams en worden door
omstanders of caissières te pas en
vooral te onpas vragen gesteld aan eigenaren en zodra duidelijk wordt dat de
hond van henzelf is wordt plotsklaps het gesprek met mij voortgezet,…
En ik hoor anekdotes over moeizame discussies met familie of vrienden omtrent
de noodzaak van de hulphond en “…of het allemaal wel zo nodig is,..”,
“Je bent toch niet blind?” of “Je kunt het best wel zonder zo’n
hond!”

De toegankelijkheid van de assistentiehond is een groot goed
en zeer belangrijke stap die in praktijk
vorm zal moeten krijgen.

Maar toegankelijkheid is meer. Het is: volwaardig en volledig mee kunnen draaien in de
maatschappij, zonder aanziens des beperking of stoornis.
En het betekent dus dat een team niet ter
discussie wordt gesteld, vrij op pad
kan, niet wordt aangestaard en gestoord wordt door het afleiden van de hond of
het stellen van vragen over de beperking.

“Waarvoor heb je deze hond?” is een zeer onbeschofte vraag.

“Vroeger kon je het ook zonder hond!” is een
kwetsende en suffe opmerking.

Inclusie is een veelzeggende term voor iets wat eigenlijk
een normaal gemeengoed zou moeten zijn, namelijk: iedereen in de maatschappij heeft
evenveel kansen. Kansen op passend onderwijs en arbeid, het hebben
van interactie met ongeacht wie, mobiliteit, gezondheidszorg en bovenal:
vrijheid.

De vrijheid om te mogen zijn wie je bent of te mogen worden
wie je wilt zijn.
InclusieF assistentiehond!



Gezocht: de ideale therapiehond!

Honden Posted on Wed, April 20, 2016 20:21:18

“Welke therapiehond is ideaal?”, is een vraag die wij geregeld krijgen.
Wij vonden het daarom tijd voor een artikel. Wellicht biedt dit handvatten voor een ieder die met bovenstaande vraag rondloopt.
We merken echter dat we het ook moeilijk vinden. Het is spannend om de ‘geschiktheid’ zwart op wit te zetten, omdat het van zoveel factoren afhankelijk is. Daarom proberen we jullie in dit artikel mee te nemen in verschillende aspecten die van invloed zijn op het plezierig uitvoeren van AAT- activiteiten.
En bovenal hopen we hiermee een stem te geven aan honden.
Honden die een realistische en eerlijke benadering verdienen in hun ontwikkeling en eventuele werk.

Allereerst:
Wat is AAT?
AAT is een onderdeel van AAI.
En AAI heeft alles met dieren te maken. En dat klinkt dan direct als een grapje natuurlijk.
Maar AAI staat voor “Animal Assisted Interventions” oftewel: de inzet van dieren in zorg, onderwijs en welzijn.
Daar vallen alle vormen van werken met behulp van dieren onder, zoals: bezoekdieren in revalidatieklinieken, de afdelingskat in een ouderenhuis, hulphondenopleidingen, boerderijdierenbezoek op de kinderafdeling van een ziekenhuis, coachen met dieren,
én dierondersteunde therapie, oftewel AAT: Animal Assisted Therapy.
Wat zoveel betekent als “de inzet van dieren in therapeutische behandelingen” (gesprekstherapie, lichaamsgericht werken, fysiotherapeutisch werk, etc.).

Dit artikel zal verder ingaan op de hond als ondersteunende factor in dit werk.
Voordat we daadwerkelijk aankomen bij de vraag: “Welke hond is geschikt voor AAT?” weerleggen we graag nog enkele misverstanden.

De terminologie.
De AAT-hond of Therapiehond bestaat eigenlijk niet.
Immers: de hond is ondersteunend bij de therapie, behandeling of begeleiding aanwezig en is niet de therapeut, behandelaar of coach. En daarin verscholen ligt ook direct een heel belangrijk punt, namelijk: de hond mag nooit of te nimmer verantwoordelijk worden gehouden of gemaakt voor een proces wat in mensenhanden hoort.
De coach/therapeut/behandelaar bepaalt doelen, setting en behandeling en bewaakt te allen tijde het welzijn van de hond. De hond heeft slechts een assisterende rol. En daar komt het tweede belangrijke punt bij kijken: je kunt dit werk alleen doen als je bent opgeleid als professional.

Collega?
Je hond is je collega in het werk, maar eigenlijk legt deze term nog teveel druk op en verantwoordelijkheid bij de hond. Je hond heeft immers geen zelfbeschikkingsrecht of zeggenschap over het werk. Er is, in die zin, geen sprake van een gelijkwaardige werkrelatie. AAT doet daarmee een nadrukkelijk beroep op jou als professional, hondenkenner, geleider en bewaker van je eigen hond én vraagt een groot besef op ethische vraagstukken.
Vanuit de wetenschap dat de hond een autonoom wezen is, met een intelligent brein en in staat is tot het voelen van diverse emoties, komen de volgende vragen boven drijven:
In hoeverre mogen wij de hond ‘inzetten’? Mag en kan jouw hond laten weten wat hij wil? In hoeverre kun jij dit voldoende lezen en daar gehoor aan geven? Hoe serieus neem jij je hond? Wat doe je als je merkt dat je hond het, tijdens een sessie, niet meer prettig vindt?

Wat vragen we van de hond?
Animal Assisted Therapy is geen sinecure. Het vergt van de professional deskundigheid, ervaring in zijn vak. Kennis en kunde op gebied van mens en hond én het vermogen een dubbele focus te creëren op de cliënt/patiënt én op de hond.
Het vergt van de hond rust, zelfbeheersing, vertrouwen in mensen en in het bijzonder in de geleider en… een enorme berg incasseringsvermogen.
En ook van de hond wordt een dubbele focus gevraagd. Hij werkt namelijk met de professional samen, maar er is nog een mens van betekenis in de ruimte tijdens een sessie en juist die persoon neemt vaak de nodige prikkels in de vorm van emoties mee. Daarnaast vraagt een professional de hond regelmatig zich tot de cliënt/patiënt te richten en verhouden.

Wat heeft de hond daarvoor nodig?
De hond heeft jou nodig! Jij bent verantwoordelijk voor zijn welbevinden, voor het bewaken van zijn psychische en fysieke grenzen. Je werkt binnen die grenzen en waar nodig kun je tijdig situaties ombuigen of zelfs beëindigen. Dit vergt bovengemiddelde kennis van de hondentaal in het algemeen en een feilloze kennis van en afstemming met je eigen hond!

Welke hond is dan geschikt?
Laten we het maar direct duidelijk aangeven: geen enkele hond is perfect geschikt voor AAT. Gelukkig maar, want uniformiteit zou impliceren dat honden robots zijn!
Jullie zijn als team zo sterk als de zwakste schakel. Je kunt een fantastische hond hebben met een geschikt karakter, maar op het moment dat je jouw hond niet goed begeleid tijdens het werk kan hij dusdanig negatieve ervaringen opdoen dat hij weerstand ontwikkelt of latent wordt.
Een aantal factoren van betekenis zijn: een open karakter, niet eenkennig zijn, niet onder de indruk raken van “aparte” mensen en hun gedragingen, dan wel bewegingen, (dus) niet te prikkelgevoelig- zowel op geluid, beweging als emoties, graag willen communiceren met mensen, en uiteraard: een gezond lijf dat vrij is van ongemakken en pijn.
Daarnaast is je werk specificeren een erg belangrijk aspect. Wat is je doelgroep, wie zijn je cliënten/patiënten? Er is grote diversiteit in het werken met kinderen of ouderen, in het werken met fysiek beperkte mensen of het werken met mensen met een mentale stoornis. Iedere doelgroep vereist andere karaktereigenschappen om het werk prettig uit te kunnen voeren. Het is niet realistisch om uit te gaan van Animal Assisted Therapy in brede zin. Specialiseer je. Voor jezelf, maar ook zeker voor de hond.

In welke rassen zie je deze eigenschappen terug?
Dat is een hele lastige vraag. Want, in hoeverre zijn er rassen uit te sluiten is net zo’n vraag als: welke zijn geschikt? Je kunt spreken over werkrassen, over rassen die gefokt zijn ten bate van intens contact met mensen, maar daarmee kun je nog steeds niet spreken van geschikte rassen voor AAT. Je zou er net zoveel honden tekort mee doen als dat je teveel rassen geschikte eigenschappen toebedeeld.

Welke karakters lenen zich voor dit werk?
Je zoekt een hond waarbij je zijn intrinsieke motivatie niet aantast door met hem dit werk uit te voeren. En daar wringt direct ook de schoen, want: “Hoe weet je dat?”
Dat kun je weten als je jouw hond feilloos leert kennen. Dit is iets wat groeit in het contact tussen jou en de pup vanaf jullie start. Het maakt tevens dat er geen voorspelling te doen is of de pup zal uitgroeien tot een geschikte hond. In tegenstelling tot wat soms wordt beweerd: de geschikte hond wordt niet geboren, maar ontwikkelt zich samen met jou.

Jouw keuze.
Omdat de hond met jóu gaat samenwerken is de allereerste (en meest belangrijke) vraag: welk ras en vooral welke hond past het beste bij jou (en eventueel je partner/gezin)?
Ken jezelf en jouw kwaliteiten en valkuilen en kies een ras wat daarbij past. Het is tenslotte vooral jouw huishond die af en toe mee gaat werken. Hoe prettiger jullie samenleven, des te prettiger jullie kunnen samenwerken.

Opvoeding.
Bouw met je gekozen hond eerst een stabiele basis op.
Met de wereld in het algemeen en specifiek met jou als zijn geleider. Dit betekent dat je jouw hond begeleidt bij zijn ontwikkeling die door de angstfases en de puberteit heen loopt, zodat de wereld ervaren kan worden als een veilige plek om te zijn.
Mocht je in deze fases (per ongeluk), tijdens werk gerelateerde situaties in drukte, stress of heftige emoties belanden, dan heeft de hond zijn eerst negatieve werkervaringen meegekregen.
Het brein van een jonge hond heeft tijd en ruimte nodig voor zijn eigen ontwikkeling. Laat je hond vooral eerst volledig opgroeien. Socialiseer voldoende, maar met mate. Wij horen nog weleens verhalen van bovenmatige activiteiten op jonge leeftijd bij potentiële ondersteunende honden, want: “het is heel belangrijk dat m’n hond straks álles aankan!”.
Investeer niet in mogelijk werk, investeer in je hond!
Train basisvaardigheden en ga vooral fijne en leuke dingen doen met je hond op een goede hondenschool die op basis van respect jou handvatten aanreikt voor het trainen en opvoeden van je hond. Voed je hond op tot gezinshond en pas als hij ertoe in staat is kun je vragen of hij het leuk vindt om mee te gaan werken.

En wat nou als het niet lukt?
En dan kan het, na alle opvoeding en training, zomaar eens zo zijn dat het werk niet geschikt is voor je hond! Omdat het te (in-) spannend is bijvoorbeeld. Of omdat je hond niet gezond genoeg blijkt. Of omdat je hond het helemaal niet leuk vindt om in contact te komen met je cliënten/patiënten. Of,….
Da’s een dobber!
Wees eerlijk naar jezelf en vooral je hond als blijkt dat het beoogde werk niets voor hem blijkt te zijn. Heeft je hond zich ontwikkeld als een voorzichtige of verlegen hond of kan je hond minder goed de prikkels verwerken die hij opdoet tijdens werkzaamheden? Wees een wijs mens en stop. Stop met het uitbouwen van je AAT-werkzaamheden met deze hond en ga samen genieten van activiteiten die je hond wél leuk vindt.

Dus, waar vind je nu precies die ideale hond voor je werk?
Bestaat er een juist ras? Nee. Bestaat de ideale hond voor AAT? Nee.
Vraag jezelf allereerst af: welk soort hond past bij mij? Neem daarna alle aspecten zoals hier beschreven in ogenschouw en ga aan de slag. Zoek een hond die past bij jou, biedt hem de best mogelijke basis en ga, als de hond helemaal rijp is, naar de volgende stap: samen in opleiding als AAT-team.
En… vergeet vooral niet te genieten. Het gaat immers niet om het product (je einddoel), maar om het proces wat jullie samen doorlopen!

Auteurs:
Jelien Lammers (Boel Bewust) en Jennifer de Jongh (Hulphonden voor Autisme).

Aanbevolen literatuur:

“Een hondenleven lang fysiek en mentaal in balans”- deel 1 en 2. Martine Burgers en Sam Turner

“Teaming with your Therapy Dog” Ann R. Howie

Dit artikel is geschreven door Jelien Lammers en Jennifer de Jongh. Overname zonder toestemming van beiden is niet toegestaan. Delen van deze link via social media wordt gewaardeerd!



De dominante mens

Honden Posted on Thu, June 19, 2014 17:08:06

Een dagelijkse kluif heb ik aan het weerleggen van de zogenaamde dominantietheorie. Bij mensen die
voorheen al honden hadden en nog uit het “ruk, snuk,- en omlegtijdperk” komen, is het vaak een
grote omslag. Maar mijn ervaring is ook dat als je duidelijk uitlegt wat de
inzichten zijn sinds jaren, het voor veel mensen niet zo moeilijk is om anders om te gaan met hun honden. Een moeilijker en
hardnekkiger punt vindt ik de visie op andere dieren in het algemeen en honden in
het bijzonder. En die visie sijpelt ongemerkt overal doorheen.

“Ze moeten maar gewoon luisteren”,
“Ik vind alles prima, maar hij moet niet denken dat ie,..”,
“Onze hond krijgt echt pas eten na ons hoor, anders zou ie weleens kunnen
denken,…” “Mijn hond springt tegen me aan, hij wil me
beheersen”, “Hoger zitten dan ik? Echt niet, hij moet zijn plaats
weten: op de grond dus!”, ” ‘t Is maar gewoon een hond hoor”, “Mijn pup gromt als ie speelt, hij is dus
dominant”,… enzovoorts, enzovoorts,…

Het gaat me in de voorbeelden niet eens zozeer om de inhoud,
maar meer om de irritatie, boosheid, maar vooral angst die hierin doorklinkt.
De angst dat de hond “de boel
overneemt, gaat controleren” en daarmee de macht over de mens en zijn
situatie krijgt.

Is het misschien projectie? Wij mensen , zeker in de
Westerse maatschappij, zijn altijd “on the run”, we willen een topbaan
en dito salaris, de perfecte echtgenoot, brave kinderen, mooie huizen, op
vakantie, een lekkere auto. We werken daar hard voor en aan en doen dit onder
grote druk en op kleine oppervlakten met veel mensen tegelijk. Als ik mezelf en anderen zie rennen doemt
nogal eens het beeld op van de willekeurig geplaatste wolvenpopulaties die in
te kleine leefgebieden werden geplaatst, met als gevolg: agressie en verdeel,- en
heersgedrag.
Ditzelfde gedrag werd
onderzocht en de zeer hardnekkige dominantietheorie was geboren.

Gaan wij mensen door dezelfde omstandigheden wellicht ten
onder aan dezelfde gedragingen als de in gevangenschap levende wolven? Ook
bij de mens krijgen individueel hard bevochten rechten inmiddels voorrang op
collectieve belangen.

Is de hardnekkige visie op het overheersende gedrag van de
hond eigenlijk een symptoom van iets anders?
De hond is een harmonisch wezen, is in de kern graag samen met
soortgenoten en zijn grote vriend: de mens. Wij zijn dat inmiddels veel minder. Harmonie vergt o.a. geduld, empathie, introspectie, durven wachten
en delen en daar zijn wij mensen niet meer zo goed in.

Zou het zo kunnen zijn dat de angst voor de overheersing van
de hond eigenlijk een confrontatie met onszelf is. Zou het kunnen dat de hond
iets van ons vraagt dat wij niet meer zo goed kunnen: vriendschappelijk samenleven?

Zijn wij daar inmiddels niet gewoon te dominant voor
geworden?



Geschikt/Ongeschikt?

Honden Posted on Tue, January 14, 2014 17:45:25

Als ik voor iedere keer dat ik de vraag krijg: “Wat is het geschikte ras voor dit werk (hulphond voor autisme)?” een euro had gekregen had ik, allang, een luxe vakantie kunnen boeken.
En iedere keer is het antwoord hetzelfde: “Hét geschikte ras bestaat niet!”
Echt niet!
De meest geschikte hond bestaat ook niet,… althans, niet in algemene termen.
De meest geschikte hond voor die éne persoon, dat éne gezin bestaat wél.
De meest geschikte hond met de juiste eigenschappen voor die éne taak bestaat wél.
En,.. de meest geschikte “match” bestaat ook!
Maar, dit hangt van veel meer factoren af dan een ras, een soort hond.
Dit hangt samen met eigenschappen van mens en hond, hangt af van omstandigheden en vragen. Vragen die gesteld worden aan een hond, wensen die er zijn, eisen die de specifieke situatie stelt.
En,.. het hangt, vooral en ten eerste, af van de inzet van mensen.
Te beginnen bij de betreffende trainer die werkt vanuit deskundigheid en ervaring, met de wens van de cliënt op zijn/haar netvlies. Maar ook, die helder kan en wil communiceren over wensen en verwachtingen en die bereidt is flexibel en creatief te kijken naar ieder individueel traject.
Direct gevolgd door die cliënt die kan starten met frisse moed en motivatie en bereid is te leren tijdens het trainingstraject.
En pas,.. helemaal aan het eind,… de hond!
En die hond hoeft helemaal niet van een bepaalde statuur te zijn, van een bepaald ras, maar “moet” een hond zijn die o.a. vrij in het leven staat, niet bang of al te onzeker is, die een goede start in het leven heeft kunnen maken en vanuit die goede fundamenten in zijn huidige leven kan terugvallen op fijne ervaringen en stabiliteit.
En dan volgen eigenschappen als: willen leren, willen samenwerken, in sommige gevallen het voortouw kunnen en durven nemen,.. maar da’s kip-of-ei,.. want is het niet zo, dat als het leven geen moeite kost, als je je gekend en veilig voelt, ieder wezen kan en wil leren?
Dus eigenlijk zou de vraag moeten zijn: “Welke geschikte mensen staan aan de basis van dé geschikte hulphond voor autisme?”
En nog even: ik hou helemaal niet van luxe vakanties,.. dus die euro’s,…? Laat maar zitten!

NB.: In deze blog is uitgegaan van teamtraining/teamwork,… wat zoveel betekent als samen met de cliënt de betreffende hulphond opleiden.



Next »